Slijkspringers gelijken op wandelende vissen die kunnen ademen wanneer ze uit het water zijn. Dit is mogelijk door een speciale holte achter hun oren waar ze zeewater in opslaan. Door met hun uitpuilende ogen rond te draaien oefenen ze druk uit op deze holte, die het opgeslagen water re-oxideert en de uitgedroogde kieuwen tot hun normale functie hertstelt. Gebruik makend van hun vinnen bewegen ze zich met kleine sprongetjes voort over het slijk, ziedaar hun naam.