ก-ข-ฃ-ค-ฅ-ฆ-ง-จ-ฉ-ช-ซ-ฌ-ญ-ฎ-ฏ-ฐ-ฑ-ฒ-ณ-ด-ต-ถ-ท-ธ-น-บ-ป-ผ-ฝ-พ-ฟ-ภ-ม-ย-ร-ฤ-ล-ว-ศ-ษ-ส-ห-ฬ-อ-ฮ
ฌ
ฌัคติ (शक्ति)
๑. ภาษาสันสกฤต 'กำลัง' มเหสีของเทพเจ้าฮินดูซึ่งอุปมาเป็นบุคคลของพลังในลักษณะของผู้หญิงของเขาด้วย เช่น นางบารพตีเป็นฌัคติของพระศิวะ
๑. ภาษาสันสกฤต 'กำลัง' ชื่อเทพธิดาฮินดูแห่งกำลัง
ฌัคระ (शक्र)
ภาษาสันสกฤต 'มีอำนาจ' ชื่อของพระอินทร์ นอกจากนั้นยังสามารถแปลได้ว่า 'ส่งรังสี' ในเรื่องนิทานอ้างอิงกับพวกอาทิตยา และคำว่า ฌัคระดานุส หมายถึง 'รุ้ง'
ฌากยมูนิ (शक्यमुनि)
ภาษาสันสกฤต 'เมธีวงศ์ฌากยะ' ชื่อหนึ่งของพระพุทธเจ้า ภาษาบาลีเรียกศากยมุนี
ฌากยะ (शक्य)
ภาษาสันสกฤต 'ความสามารถ' ชื่อวงศ์ สกุลหรือแซ่ของพระสิทธารถ ซึ่งมาเป็นพระพุทธเจ้า ภาษาบาลีเรียกศากยะ
ฌาม (Cham)
ดูจาม
ฌามปา (Champa)
ดูจามปา
ฌามัน (shaman)
หมอพิธีทางศาสนาของผู้ศรัทธาฌามันอิเซอม
ฌามันอิเซอม (shamanism)
ศรัทธาสมัยเริ่มแรก ซึ่งหมอพีหรือฌามันเข้าฌานและติดต่อกับสิ่งที่เหนือธรรมชาติ